Inmiddels alweer half 1 ‘s nachts, bijna twee uur geleden zou ik gaan slapen maar ik krijg de slaap niet te pakken.. Ik blijf maar draaien, terwijl ik me toch echt heel moe voel..
Voor bijna twee maanden terug gaf ik aan dat mijn relatie voorbij was, inmiddels zijn we bij elkaar terug geweest en hebben we ontzettend leuke dagen met elkaar door gemaakt. Echter weten we beide dat een relatie tussen ons niks wordt.. De jacht op elkaar is prachtig, als dat eenmaal gelukt is proberen we elkaar tot op het bot kapot te maken, waarna we er toch weer achter komen dat we zielsveel van elkaar houden. De vorige keer toen we het als vrienden probeerden ging het geheel mis en zijn er dingen gebeurd waardoor er niet eens een kans op herstel bestond. Tegen beter weten in toch proberen, maar we zijn het er beide wel over uit dat we het als goede vrienden verder schoppen, mits er geen derde in het spel komt tot het gevoel bij beide weg is.. Ik weet van mezelf dat ik dan weg ben. Voorgoed en geheel. Hoezeer ik ook van haar hou.
Deze tijd zal dan ook niet de makkelijkste worden. Ik voel de aantrekkingskracht en de drang om haar aan te willen raken en te willen kussen, maar in eigen belang mag het gewoon niet. Het maakt meer stuk dan me lief is, daar ben ik nu wel achter. Ik hoop toch echter wel dat gevoel en verstand snel vrienden zullen worden want het sloopt me totaal. Misschien heb ik ook wel alleen last van verlatingsangst, wie kan het me toch eens zeggen..
Ik ga nog een poging wagen, in de hoop dat ik snel in slaap val en het snel morgen is, waar ik hoop haar toch nog even te zien, want ik ben zo graag bij haar..
Schatje…toeval bestaat niet..vandaag voor het eerst sinds een jaar ofzo hier weer eens gekeken, hoe is het mogelijk…xje