Profiel

Alicia;

* is 20 jaar
* is 4e jaars MER student aan de Hogeschool InHolland Alkmaar
* werkt bij McDonald’s als manager
* is redelijk eigenwijs
* is het type “Vissen” uit de sterrenbeeld serie
* houdt wel van een potje voetbal
* voetbalt daarom ook bij FC Den Helder, dames 1
* meestal als mid-mid
* is ook wel voor een partijtje tennis te ritselen
* krijg je ook wel mee de squashbaan op gesleurd
* heeft nog een zus én een zusje
* heeft daarbij óók nog eens 13 neefjes en 9 nichtjes
* houdt van vriendjes & vriendinnetjes

* is best snel gelukkig (:

Biografie

Op 9 maart 1987 om 06:18 kwam ik gillend en krijsend de wereld verblijden met mijn aanwezigheid. 3800 gram schoon aan de haak en een lengte van 51 cm, het kon niet mooier. Wolk van een baby natuurlijk, met standaard baby kuren (kotsend over de schone kleren van paps en mams, haren uit het hoofd van mijn zus trekken etc). Ik schijn een rustige baby geweest te zijn, wat voor mijn ouders natuurlijk ideaal was na zo een baby als mijn zus.

Soepel doorliep ik mijn dreumesfase en peuterfase. Lekker scheuren op fietsjes in de draaikolk (hoe zo de snelheid zat er al vroeg in?) en lekker buiten spelen met mijn neefjes. Wat een periode.
Hoewel ik van deze periode niet bar veel meer weet, kwam de kleutertijd er razendsnel aan. Mams bracht me naar de kleuterklas, iets wat ik haar niet in dank af nam. Een echte thuishanger, altijd al geweest. Hoewel ik de school al veel vaker had gezien, omdat mijn zus persé thuis moest eten én niet tot laat in de avond op school wilde blijven. Ik kreeg een lieve kleuterjuf (zijn ze dat niet allemaal?) en had de tijd van mijn leven daar. Lekker spelen, knutselen en vriendjesmaken. Mijn neefjes zaten op dezelfde school, dus ik zat goed daar. Tegen het einde van groep 2 mocht ik vol trots een bord beschuit met roze muisjes op school rond delen. Ik was de trotse zus van een zusje geworden. Continue ruzie met zuslief wie zusjelief mocht vast houden en wie met d’r mocht spelen. Beide wilden we hetzelfde en dat ging niet altijd.

We zijn met z’n allen de tijd prima door gekomen, er zijn geen hersens in geslagen of kinderen in de groene bak gegooid.

Op de basisschool zaten groep 4, 5 & 6 bij elkaar, dus het was natuurlijk reuzend spannend om daar heen te gaan, naar al die grote.
In deze groep ben ik altijd het lievelingetje van de juf geweest. Mocht de tuin van de school bij houden en mocht altijd de ochtendkring leiden. Met als start van elke ochtend het Wilhelmus. Ik denk dat ik beter in Amerika had kunnen op groeien, dit zo teruglezend. In deze groep leren lezen en schrijven, wat een ontwikkeling voor een kind.
Omdat alles soepeltjes verliep, mocht ik dan ook zo over naar groep 6, 7 & 8. Spanning & sensatie.

In deze groep vooral vrienden gemaakt en vooral de strijd aangegaan. Ik wilde continue de beste zijn, waardoor ik bij een nieuweling eerst keek hoe goed diegene was en daarna pas of hij/zij aardig was. En vooral met rekenen, want dat was míjn ding. Absoluut.
Kwam iemand ook maar een beetje bij mij in de buurt, dan begon ik met snelheid, om diegene er uit te krijgen. Ondanks mijn streberigheid vonden ze me blijkbaar toch wel aardig en speelde ik als enige meisje continue mee met het voetballen. Met de grote jongens, die alleen échte voetballers erbij wilde. Prachtig om dan mee te mogen doen. Beginnende als keeper (je begint altijd onderaan de ladder) en naarmate ‘t jaar vorderde, naarmate ik meer naar voren schoof. Ik was gek van voetbal. Ajax was mijn club, mede doordat papslief altijd Ajax keek. Als 8 jarige kreeg ik van mijn ouders een Ajax shirt én hét Ajax trainingspak. Voor mijn verjaardag, ik ben dat ding wel 100x stiekem gaan bekijken in mijn ouders kledingkast. De voorpret was nog leuker dan toen ik ‘m daadwerkelijk kreeg. De jaren vorderde en steeds dichterbij kwam de stap naar het middelbaar onderwijs én de ISI test. In groep 7 werd ie gemaakt en in groep 8 kwam de uitslag. Reuze spannend natuurlijk. Mijn ouders moesten op gesprek komen om het resultaat te bespreken en dat was me een spanning hoor, niet te kort.
Terug komende van het gesprek begonnen ze al met me te fokken, zij kende mij en mijn streberigheid ook. “Nou Alies, dat wordt MAVO hoor. Ja, je hebt je test niet zo goed gemaakt, dus je moet ‘t daar maar gaan proberen, als je echt meer kan, kom je vanzelf wel om hoog.” Na even genoten te hebben van mijn geschrokken hoofd kwam de daadwerkelijke uitslag; havo – vwo. Ik moest mezelf maar onder de kont schoppen, want dan zou ‘t vwo zeker wel mogelijk zijn. Tóen zat die luiheid er dus al in.
Na een prachtige musical als afscheid van onze basisschool periode, pakten wij onze tassen om na de zomervakantie aan de poort van het Nieuwediep te verschijnen.

En wat een omslag was dat. Totaal verschillende mensen, een mentor, verschillende leraren en véél verschillende vakken. Ik zat in HV1J van dhr. Pfann. Wat een jaar, wat een lol. dhr. Pfann en ik hadden bijna dezelfde humor of snapten elkaar in ieder geval. Ik werd zijn dochter en hij mijn vader. Hij had zelf geen kinderen, maar áls hij er één mocht uit zoeken… Zo had hij nog een paar favoriete leerlingen die hij ook zijn kinderen noemde. Prachtig. Na schooltijd vaak blijven hangen bij óf dhr. Pfann óf mevr. Regelink, ik heb wat uren na schooltijd door gebracht op school. Leren hoefde nog niet, want dat ging allemaal vanzelf. Nette cijferlijst en huppakee, het tweede leerjaar was een feit.

Dhr. Pfann had áltijd de brugklas gehad, maar werd dit jaar mee gestuurd naar het tweede jaar. Drie keer raden wie hem weer als mentor had… Mijn jaar kon niet meer stuk, toen al niet. Totdat er na 2 maanden ontdekt werd dat het verstandiger was om een aparte havo klas aan te gaan maken, zodat de echte havisten een normale kans op een normaal rapport hadden. Dhr. Pfann zou mentor van die klas worden en diegene van wie verwacht werd dat het vwo er nog wel in zat, werden verdeeld over de andere 3 klassen. Daar ging ik dan met mijn schooltas richting mevr. Verheijen. Ik wilde persé naar haar, puur omdat we elkaar wel lagen. Het jaar vorderde en ik ontmoette de persoon die nog steeds een belangrijk deel in mijn leven is; Samantha. Onafscheidelijk, in de klas, maar later ook daarbuiten. We woonden immers recht tegen over elkaar.
Doordat het plezier voorging, gingen de cijfers ook wat naar beneden. Tegen het eind van het jaar werd ik gewaarschuwd dat ik nog even mijn schouders er onder moest zetten, want anders zou het vwo zo aan mijn neus voorbij schieten.
Samantha & ik gingen in de zomervakantie samen naar de bollenboer om geld te verdienen, daar werd ik door het thuisfront gebeld; Ik ging over naar 3 vwo. Ik was blij, Samantha minder… Zij zou naar 3 havo gaan en laat het nou net zo zijn dat 3 vwo naar het Molenplein gaan, want er was geen plaats meer voor ons op het Nieuwediep. Een zomervakantie zonder zorgen en we zien het dan wel. Bij de bollenboer hadden we de lol van ons leven en hier ontmoette ik nog een persoon die nu nog steeds in mijn leven is; Randy. Soms wat meer, soms wat minder, maar hij is er. Altijd. Niet altijd fysiek, wel altijd in gedachten. Hij had een vriendin in J’dorp en smikkelde tussen de middag daar. We raakten aan de praat en zijn nooit tot op de dag van vandaag niet meer gestopt.

De zomervakantie ging voorbij en daar sta je dan. Een jaar eerder dan verwacht aan de poort van het Studiehuis Molenplein. Als derdeklassertje. Als kindje. Als… njah, we stonden er. Twee 3 vwo klassen en wat een lol. De lessen Frans van Lut waren fantastisch, anders wel de geschiedenis lessen van dhr. Lei, die halverwege ‘t jaar afscheid nam en mij een goede vaart wenste. Hij had heus wel gezien dat ik continue naar buiten, naar de schepen zat te loeren en weg dommelde. Hij hoopte dat ik de zee nog eens van een andere kant zou zien. Ik had de tijd van mijn leven. Norah en ik skipten met regelmaat een lesje na de grote pauze, want we lagen zo lekker op de dijk en deelden onze visie op de wereld, op onze vrienden en op school. Dit was toch minstens zo belangrijk als een les geschiedenis. Vervolgens half kruipend voor school langs, omdat dhr. Das steeds voor het raam stond en laat ik daar dat uur nou nét les van hebben. Ik vraag me nog steeds af of we nooit verlinkt zijn, of dat de leraren met een glimlach op hun gezicht ons voor school langs liepen kruipen.
Hoewel ik het ontzettend naar mijn zin had, gingen de resultaten drastisch naar beneden. Voor Engels haalde ik niet hoger dan een 3 en zo zou ik blijven zitten in 3 havo aan het einde van het jaar. In de les vaak voor blok gezet omdat ik de “makkelijkste” dingen niet eens kon. Hoe ik toch ooit op het vwo terecht had kunnen komen, wát een fouten zouden er gemaakt zijn, niet te kort. Nu hielp het ook niet echt mee dat ik meer op het voetbalveld stond dan achter de boeken. Ik zat net op voetbal en wilde er wat van maken, want voetballen; dát wilde ik. Ik zou een paar keer mee trainen om te kijken of het wat voor me was. Na de eerste training werd er gevraagd of ik me niet meteen wilde aanmelden bij de club, want ze hadden me zo een iemand als ik eigenlijk wel hard nodig. Ik speelde vroeger al veel straatvoetbal, dus ja, voetballen leer je dan wel. Twee a drie keer in de week trainen én elke zaterdag een wedstrijd. We waren goed. Zeer goed. Halverwege het seizoen konden we ons al zo een beetje kampioen noemen, want álle wedtrijden werden gewonnen. Dik gewonnen. De vraag was niet meer óf we zouden winnen, maar met hóeveel we zouden winnen. Een fantastisch sportiefjaar. De laatste wedstrijd onze “kampioenswedstrijd”. Voor de sier, want kampioen waren we al. De wedstrijd wonnen we met 24-0. Ik had net de 24-0 gescoord en er werd weer afgetrapt, ik ging de bal achteraan en meteen onderuit geschoffeld. De scheidsrechter vloot meteen de wedstrijd af en iedereen dacht dat ik van vreugde op de grond lag te spurtelen. Totdat ik het begon uit te gillen van de pijn. Een domper op het fantastische feest, wat we natuurlijk wel gewoon deden. Een prachtig onthaal in de kantine van het clubhuis met zeer luid “We’re the champions” aan. Kippenvel, ik werd er verlegen van. We hebben met het team verschillende échte wedstrijden bezocht. Het Nederlands elftal, Ajax, het vrouwen Nederlands Elftal, wij gingen wel hoor. Een prachtig jaar, maar school speelde ook nog.
Na herhaaldelijk gewaarschuwd te zijn door dhr. Tromp en nog meer Engelse zelfstudies later, was daar dan toch het einde van het jaar. Ik had een keuze, óf 3 vwo opnieuw, óf naar 4 havo.
Ik wilde absoluut níet terug naar het Nieuwediep, dus de keuze was snel gemaakt; 4 havo.

Het jaar begon ik werkelijk fantastisch. Twee keer een 1 voor Duits & Engels en twee keer een 4 voor Economie en Aardrijkskunde. Achteraf hoorde ik van leraren dat ze me toen al hadden op gegeven. Zoiets haalt iemand nóóit meer in binnen 4 periodes.
Aan het eind van het jaar was alles op gehaald, met nog een 4 en een 5 op mijn lijst. Engels en Duits. In het jaar werd ontdekt dat ik een faalangst had met een 10 op een schaal van 1 op 10. Hierdoor moest ik op faalangsttraining om het allemaal ‘n beetje onder controle te houden, want ik sloeg wel erg vaak dicht tijdens een repetitie Engels.
De trainingen gevolgd, gezellig met z’n allen als een debiel in ‘n lokaal je armen en benen vooruit strekken en vooral in en uit blijven ademen. Diep in en uit blijven ademen. Ach goed, het jaar was voorbij, zowel het school- als voetbalseizoen en de zomervakantie stond voor de deur.

Een heerlijke zomervakantie voor de deur en ik had net een een bijbaantje gekregen bij McDonald’s, dus daar veel tijd in gestoken.
De zomervakantie ging te snel voorbij en het examenjaar stond voor de deur. We hadden een zeer gezellige examengroep. Alle klassen waren één en we gingen echt met z’n allen ons examen halen. Het jaar verliep soepeltjes, mede doordat er eindelijk een oorzaak werd gevonden voor mijn zwakke prestaties op het taalgebied. Dyslectie bleek de oorzaak en niet alleen mijn luiheid. In het begin was ik vooral kwaad. Kwaad omdat het niet eerder ontdekt was (ik had verschillende Nederlands leraren als mentoren gehad, dan merk je toch wat? En mijn metrix uit de tweede was dyslectie deskundige). Met de juiste begeleiding had ik misschien wél ‘t vwo kunnen doen en niet zo grond in getrapt hoeven te worden bij Engels. Achteraf bleek dat ik mezelf al zo veel verschillende ezelsbruggetjes had aangeleerd om te overleven, dat het voor buitenstaanders zeer moeilijk was om te kunnen ontdekken dat dyslectie de oorzaak was. Het is normaal dat dyslecten dat doen, zeker als het pas zo laat ontdekt wordt. Maar goed, ik ben er over heen, ik heb ging mijn examens maken en genieten van het examenjaar. Zoiets beleef je maar één keer en dan moet je het goed doen ook. Tot eind van het jaar vrij soepeltjes door gekomen en vooral feest gevierd. Alle documenten ingeleverd en de verplichte examenfeestje afgelopen.
Examenstunt was één groot feest en daarna kwam de examentijd er dan echt aan. Hoewel… Ik kan me nog een avond herinneren dat ik om 23:15 tegen Sawna zei dat ik mijn wiskunde maar ‘ns door moest gaan nemen. “Want?”, zei ze… “Nou, om 09:00 heb ik het examen hiervoor.” Ik geloof dat ze die klap nooit te boven is gekomen ;x
Leren deden we een dag van te voren en ik had grote bewondering voor de mensen die het wél allemaal op tijd deden. Ik zelf genoot alleen liever dan de overmatigheid aan vrije tijd, werkte af en toe wat bij en leerde ’s middags een uurtje of 2 voor het examen voor de volgende dag. De examen waren afgelopen en het laatste examen (Aardrijkskunde) werd afgesloten met een klein grapje. De welke bekende kaartjes sinas/cola/thee/koffie werden vervangen door; BIER. Op elk tafeltje. De coniërges kwamen langs en konden hun lach niet in houden, iets wat ons ook weer een glimlach bezorgde. De tijd van wachten was na dit examen aangebroken en kan me herinneren dat ik alleen maar leuke dingen heb gedaan en wat gewerkt. De dag zelf was een ramp. Vanaf 10 uur online om elke beweging in de gaten te houden. Tussen 13:00 en 15:30 zouden ze bellen als je gezakt was of ‘n her had. Toch een beetje stresserig liep ik heen en weer, want ik had al wel gezien dat ik voor mijn Engels voldoende had (een wonder op zich!) maar de rest had ik níet na gekeken en dan de voorbereiding… Voor mij was 1+1 natuurlijk 2. Om 15:15 nog steeds niks gehoord en de eerste felicitaties kwamen al binnen. Om 15:35 ben ik toen maar half gillend naar beneden gerend en geschreeuwd dat ik dat fuckin’ diploma dan lekker toch binnen de gestelde tijd had. De felicitaties vlogen me om de oren en de hele familie belde om me te feliciteren. Daarbij de telefoontjes en sms’jes via de mobiel én het bezoek van buren. Toch moest er naar school gegaan worden om de cijferslijst op te halen en iedereen daar te feliciteren. Ook al één groot feest. Die zomer heb ik ook weer puur genoten. Ik was student en dát zou de tijd van mijn leven worden, ik had het mezelf beloofd.

Na de zomervakantie een school verder. Lessen werden college’s, repetities werden tentamens en niks geen tussenuren meer. Ik was allang blij dat ik een opleiding had gevonden, want met mijn brede interessegebied was dat niet echt de makkelijkste opgave. Het werd Management, Economie en Recht omdat ik niks definitiefs kon kiezen. We begonnen het jaar met een introductie door Alkmaar heen. We kregen een appel en moesten deze bij winkeliers voor steeds grotere dingen ruilen. Aan het eind van de dag hadden we zelf maar een koffiezetapparaat gekocht, omdat we ons toch wel erg voor paal vonden staan ten opzichte van de rest, die met dvd spelers en hobbelpaarden aan kwamen. En ach, we begonnen om 10:00, om 12:00 zat iedereen al op het Waagplein het nieuwe collegejaar in te luiden. Ja, tóen begon het al. ’s Avonds een barbeque waar ik Mirte voor het eerst sprak. Daar toen al mee gelachen. We vonden er weinig aan en zijn op tijd naar huis gegaan, die tijd werd later het jaar wel ingehaald…

Het eerste jaar verliep soepeltjes. Projecten werden gehaald, tentamens werden op dezelfde wijze gehaald als de examens, met de identieke voorbereiding en er werd vooral genoten van het studentenleven. Menige malen belde mijn moeder mij om half 5 ’s middags op of ik nog thuis kwam eten of dat ik in Alkmaar blijf, waarna ik met een half bezopen hoofd zei dat ik net in de trein zat en op tijd voor het avondeten was. Half slingerend binnen komend en smikkelen. Mijn ouders al schuddend met hun hoofd naast en tegenover me. Het werd standaard om vrijdag ’s middags een prettig weekend drankje te drinken en ach, als we dan toch tussenuren hadden, dan konden we net zo goed ff de kroeg in duiken. ” ‘t Moddermannetje” werd zo een beetje onze stamkroeg, waar we ook onze eigen rekening hadden. Had iemand niet genoeg geld, dan werd de volgende keer gewoon betaald. Geen enkel probleem. Ik weet dat vooral mijn moeder dacht dat ik beginnend alcoholist aan het worden was, terwijl mijn vader zijn schouders er bij op haalde; hij deed het vroeger net zo, het was voor hem één brok herkenning.
Aan het einde van het jaar hoefde ik nog maar 1 tentamen te halen om mijn propedeuse meteen in het eerste jaar te halen. Voor Arbeidsrecht werd een 4,6 gehaald en het was dus tijd voor een herkansing. Ik voelde alleen dat er fouten gemaakt waren en vroeg een inzage aan. Als enige van de eerste jaars MER studenten had ik bij een vraag over het concurrentiebeding een ander antwoord gegeven, dus mijn antwoord werd fout gerekend. Het stond niet duidelijk genoeg in de wetsboeken, dus pech voor mij. De docent die er bij zat vertelde mij dat ze er zelfs nog over vergaderd hadden, omdat ze niet wisten wat ze er mee aan moesten.
Ik liet hem diverse artikelen zien waarom ík gelijk had en niet zij, waardoor hij uiteindelijk overstag ging. Ik had alles volgens het lijstje opgeschreven én het stond zo inderdaad in het wetsboek, dus hij vond dat hij niets anders kon dan de vraag goed te rekenen. 0,9 punten kwamen er bij en de snelle rekenaars onder ons hebben het al door; een 5,5… Ik had mijn propedeuse in het eerste jaar gehaald! Uiteindelijk is het cijfer Arbeidsrecht een 5,9 geworden, omdat ik vond dat ik nog meer dingetjes goed had. Hij heeft alles goed gekeurd. Mirte had ook een onvoldoende en wist het ook op te hogen naar een voldoende, zij wist nu zeker dat zij de opleiding mocht blijven doen en dát hebben we met ons twee’tjes gevierd op het Waagplein. Tot in de vroege avonduurtjes, van ’s ochtends af!

Die zomer weer veel gewerkt en lol gehad. Die zomer ook met vrienden naar Texel gegaan en wát een lol hebben we daar gehad zeg, niet te kort. Heerlijk genoten van de vakantie!

Het tweede jaar zaten we weer met de hele klas bij elkaar, met dit keer wat mensen van andere klassen er bij. Het jaar verliep weer soepeltjes. Alles werd gehaald, het bier vloeide rijkelijk en we zagen de kroegen meer van binnen, dan het schoolgebouw. Het ware studentenleven, zoals altijd beschreven in de bladen. Ik kon er wel aan wennen. Hoewel mijn ouders het minder grappig vonden wanneer ik weer been over been van ‘t station kwam en vervolgens vanaf 20 uur ’s avonds half lam in m’n bed lag te tukken.